คำอ่านภาษาอังกฤษ | ตรวจได้ฟรีทั้งคำเดี่ยวและทั้งประโยค

เจอคำที่ไม่รู้จักแล้วไม่รู้ว่าอ่านว่าอะไร เวลาแบบนั้นมีที่ให้เปิดอยู่หลายที่ พจนานุกรม เว็บที่รวบรวมเสียงอัดของเจ้าของภาษา เว็บที่ค้นจากวิดีโอจริงมาให้ และการอ่านออกเสียงของบริการแปลภาษา ทั้งหมดล้วนเป็นเครื่องมือสำหรับตรวจคำอ่านภาษาอังกฤษ

แต่การจะเปิดอันไหนไม่ใช่เรื่องของความชอบ มันเกือบจะถูกกำหนดด้วยชนิดของคำที่อยากตรวจ พจนานุกรมคืนให้เฉพาะคำที่ถูกบรรจุไว้เป็นคำตั้งเท่านั้น ชื่อเมืองใหญ่ ๆ อาจมีอยู่บ้าง แต่ชื่อคน ชื่อบริษัท และชื่อสินค้าใหม่ ๆ ส่วนใหญ่หาไม่เจอ กลับกัน เวลาอยากรู้ว่าในประโยคต้องอ่านหนักตรงไหน ต่อให้ฟังเสียงของคำเดี่ยวก็ไม่ได้คำตอบ

ตรงนี้จะวางความสัมพันธ์ระหว่างสิ่งที่อยากตรวจกับที่ที่ควรเปิดไว้ก่อน จากนั้นค่อยเขียนว่าเครื่องมือทั้ง 5 อย่างคืนอะไรกลับมาให้จริง ๆ เท่าที่เปิดหน้าเว็บทางการดูแล้ว

ขอเขียนแค่ข้อสรุปไว้ก่อน คำที่มีอยู่ในพจนานุกรมใช้ Cambridge Dictionary ชื่อคน ชื่อสถานที่ และชื่อสินค้าใช้ Forvo ความหนักและการเชื่อมเสียงในประโยคใช้ YouGlish อยากแปลงข้อความยาว ๆ ให้เป็นเสียงใช้ NaturalReader และอยากดูคร่าว ๆ ว่าพูดแล้วสื่อหรือไม่ใช้ Google แปลภาษา ทั้ง 5 อย่างนี้ครอบคลุมสถานการณ์ที่อยากตรวจได้เกือบหมด และเครื่องมือทั้งหมดที่กล่าวมาล้วนให้เสียงที่ถูกต้องก็จริง แต่ไม่ได้บอกว่าเสียงของเราตรงกับเสียงนั้นหรือไม่ ความต่างตรงนั้นจะเขียนไว้ในหัวข้อท้าย ๆ

สรุปสาระสำคัญ

• จะเปิดที่ไหนไม่ใช่เรื่องของความชอบ แต่ถูกกำหนดด้วยชนิดของคำที่อยากตรวจ
• คำที่มีอยู่ในพจนานุกรมใช้ Cambridge Dictionary ได้ทั้งสัญลักษณ์การออกเสียง และเสียงทั้งสำเนียงอังกฤษกับอเมริกัน
• ชื่อคน ชื่อสถานที่ ชื่อสินค้า ใช้ Forvo เพราะเป็นเสียงที่คนจริง ๆ อัดไว้ คำที่ไม่มีในพจนานุกรมจึงยังหาเจอ
• ความหนักและการเชื่อมเสียงในประโยคใช้ YouGlish ค้นได้ว่าในวิดีโอจริงคำนั้นถูกอ่านอย่างไร
• อยากแปลงข้อความยาว ๆ ให้เป็นเสียงใช้ NaturalReader สร้างเสียงต้นแบบจากวัตถุดิบของตัวเองได้
• ถ้าแค่อยากดูคร่าว ๆ ว่าพูดแล้วสื่อหรือไม่ Google แปลภาษาก็พอ
• เครื่องมือที่ยกมาตรงนี้คืนเสียงที่ถูกให้ทั้งนั้น แต่ไม่คืนคำตอบว่าเสียงของเราตรงกับมันหรือไม่

ตำแหน่งที่จะเปิดขึ้นอยู่กับชนิดของคำที่ต้องการตรวจ

เครื่องมือตรวจคำอ่านแต่ละอันเก็บเสียงมาด้วยวิธีต่างกัน เครื่องมือตรวจสอบการออกเสียงแต่ละอย่างรวบรวมเสียงด้วยวิธีที่แตกต่างกัน พจนานุกรมใช้เสียงอ่านของคำศัพท์ที่ผ่านการเรียบเรียงไว้แล้ว ส่วน Forvo ใช้เสียงที่ผู้ใช้อัดไว้ และ YouGlish ค้นหาตัวอย่างเสียงจากวิดีโอต่าง ๆ มาให้ เมื่อวิธีการรวบรวมเสียงแตกต่างกัน จุดเด่นของแต่ละเครื่องมือก็ย่อมต่างกันไปด้วย Forvo ถือเสียงที่ผู้ใช้อัดเอาไว้ ส่วน YouGlish ไปค้นเสียงจากในวิดีโอมาให้ พอวิธีเก็บต่างกัน คำที่ถนัดก็ต่างกันด้วย ขอวางความสัมพันธ์ไว้ก่อน

แถวล่างสุดของตารางคือสิ่งที่อยากบอกมากที่สุด เครื่องมือที่ว่ามาบอกได้ว่าเสียงที่ถูกคืออันนี้ แต่บอกไม่ได้ว่าเสียงที่เราออกไปห่างจากมันแค่ไหน การฟัง กับการเอามาเทียบ เป็นงานคนละอย่างกัน

พจนานุกรม — ได้สัญลักษณ์กับเสียงมาพร้อมกัน

ถ้าเป็นคำที่มีอยู่ในพจนานุกรม การเปิดพจนานุกรมเป็นวิธีที่รวดเร็วและแน่นอนที่สุด เหตุผลก็คือเราไม่ได้แค่ได้ยินเสียง แต่ยังได้สัญลักษณ์การออกเสียงมาด้วย แต่ได้สัญลักษณ์การออกเสียงมาด้วย พออ่านสัญลักษณ์ออก ครั้งหน้าที่เจอคำที่มีรูปแบบเดียวกันก็อ่านได้โดยไม่ต้องเปิด ถ้าจำจากการฟังเสียงอย่างเดียว ความรู้ที่ได้ก็มีแค่คำนั้นคำเดียว

Cambridge Dictionary เปิดฟังได้ทั้งสำเนียงอังกฤษและอเมริกันเรียงคู่กัน เว็บทางการระบุว่าเสียงนี้ไม่ได้สังเคราะห์ขึ้น แต่เป็นเสียงที่คนจริง ๆ อัดไว้ และคำที่อยู่ในระดับ A1 ถึง C2 ตาม CEFR ถูกเก็บไว้ครบทุกคำ แปลว่าคำในระดับที่ผู้เรียนจะเจอนั้น คิดไว้ได้เลยว่ามีอยู่แน่ ทั้งนี้ตัวเว็บไม่มีเวอร์ชันภาษาไทย

เวลาเปิดพจนานุกรม สิ่งที่ควรดูไปพร้อมกันคือความต่างของคำอ่านตามชนิดของคำ มีคำที่สะกดเหมือนกันแต่ตำแหน่งที่อ่านหนักเปลี่ยนไปเมื่อเป็นคำนามกับคำกริยา ซึ่งพจนานุกรมแยกลงไว้คนละที่ ถ้าตำแหน่งที่อ่านหนักผิดไป อีกฝ่ายอาจได้ยินเป็นคนละคำ ตอนฟังเสียงจึงควรดูไปถึงเครื่องหมายบอกการลงเสียงหนักในสัญลักษณ์ด้วย แล้วจะได้ผลในภายหลัง

Forvo — ตรวจคำที่หาไม่เจอในพจนานุกรม

ชื่อคน ชื่อเมือง ชื่อบริษัท ชื่อสินค้า พอใช้ภาษาอังกฤษในการทำงาน คำพวกนี้ต่างหากที่ทำให้ลำบาก เปิดพจนานุกรมแล้วมักไม่เจอ และเป็นชนิดของคำที่ถ้าเดาจากตัวสะกดก็มักพลาด

Forvo เรียกตัวเองในเว็บทางการว่า the pronunciation dictionary Forvo เรียกตัวเองบนเว็บไซต์ทางการว่า “the pronunciation dictionary” ซึ่งตรงตามชื่อเลย นั่นคือพจนานุกรมที่รวบรวมเสียงของคำที่เจ้าของภาษาอัดไว้ที่รวบรวมเสียงของคำที่เจ้าของภาษาอัดไว้ ไม่ให้คะแนน คุณค่าอยู่ตรงที่คำเดียวกันก็ฟังเสียงที่ต่างกันไปตามผู้พูดได้ พจนานุกรมจะชี้ว่าเสียงของคำนี้คืออันนี้เพียงอันเดียว แต่ในความจริงมีคนที่ไม่ได้ออกเสียงแบบนั้นอยู่ พอฟังเสียงอัดหลาย ๆ อันต่อกัน จะเห็นว่าตรงไหนเหมือนกันและตรงไหนขึ้นกับตัวบุคคล

เวลาตรวจคำวิสามานยนาม เลือกเสียงอัดของคนในท้องถิ่นนั้นจะปลอดภัยกว่า ชื่อสถานที่มีทั้งวิธีอ่านของคนท้องถิ่นกับวิธีอ่านที่ใช้กันในโลกที่พูดภาษาอังกฤษ จะใช้อันไหนก็เปลี่ยนไปตามคู่สนทนา ถ้าคู่สนทนาเป็นคนท้องถิ่น อิงวิธีอ่านของท้องถิ่นจะสื่อกว่า ส่วนในเวทีอย่างการประชุมระหว่างประเทศ วิธีอ่านที่ใช้กันในโลกที่พูดภาษาอังกฤษบางทีก็ทำให้เข้าใจผิดกันน้อยกว่า

YouGlish — ดูความหนักและการเชื่อมเสียงในประโยค

รู้เสียงของคำเดี่ยวแล้ว แต่พอเป็นประโยคกลับฟังไม่รู้เรื่อง เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องแปลก ภาษาอังกฤษมีเสียงที่อยู่ติดกันแล้วเชื่อมกันหรือหายไป ต่อให้ออกเสียงแต่ละคำถูกหมด ถ้าเวลาเชื่อมเสียงกันแล้วรูปเสียงเปลี่ยนไป อีกฝ่ายก็อาจฟังไม่ออก แต่พอเป็นประโยคกลับไม่สื่อ เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องแปลก ภาษาอังกฤษมีเสียงที่อยู่ติดกันแล้วเชื่อมกันหรือหายไป ต่อให้ออกเสียงแต่ละคำถูกหมด ถ้ารูปตอนต่อกันต่างออกไป อีกฝ่ายก็อาจฟังไม่ออก

YouGlish ไม่ได้ให้ฟังเสียงจากพจนานุกรม แต่เรียงให้ฟังว่าคำนั้นถูกออกเสียงอย่างไรในวิดีโอจริง กรองได้ตามชนิดของคำ เพศของผู้พูด และตัวบุคคลที่เจาะจง จึงเห็นว่าคำเดียวกันเปลี่ยนไปอย่างไรตามสถานการณ์ ค้นได้ทั้งในระดับคำและระดับประโยค ทั้งนี้หน้าจอใช้งานมีให้เลือกเพียง 7 ภาษา ซึ่งไม่มีภาษาไทยอยู่ในนั้น

เคล็ดลับตอนใช้คืออย่าตัดสินจากอันแรก ให้ฟังต่อกันสัก 3 ถึง 5 อัน แล้วดึงส่วนที่เหมือนกันออกมา ถ้าเลียนวิธีพูดของคนเดียวไปทั้งดุ้น เราจะรับนิสัยเฉพาะตัวของคนนั้นติดมาด้วย การดึงจุดร่วมจากเสียงหลาย ๆ อัน สุดท้ายแล้วเอาไปใช้ต่อได้กว้างกว่า

แปลงวัตถุดิบของตัวเองให้เป็นเสียง

ที่ผ่านมาเป็นเครื่องมือสำหรับค้นหาเสียงที่มีอยู่แล้ว อีกฝั่งหนึ่งคือเครื่องมือที่แปลงข้อความที่เราเตรียมเองให้เป็นเสียง ประโยคสำเร็จรูปที่ใช้ในงาน หรือสิ่งที่อยากพูดในการประชุมพรุ่งนี้ ข้อความที่ไม่มีเสียงอยู่ที่ไหนเลยแบบนี้ ต้องมาทางนี้

NaturalReader คือเครื่องมือที่อ่านออกเสียงข้อความภาษาอังกฤษที่เราใส่เข้าไปเพื่อสร้างเสียงต้นแบบ ไม่ให้คะแนน เว็บทางการเขียนไว้ว่ามี Free forever plan และ No credit card required ข้อความยาว ๆ หรือไฟล์ PDF ก็แปลงเป็นเสียงได้ทั้งอัน ใช้ได้ทั้งบนเบราว์เซอร์ แอปบนมือถือ และส่วนขยายของ Chrome ส่วนตัวหน้าเว็บมีแต่ภาษาอังกฤษ

แต่สิ่งที่เครื่องมือประเภทนี้คืนมาคือเสียงสังเคราะห์ อาจต่างจากที่คนพูดจริงอยู่บ้าง โดยเฉพาะในประโยคที่มีอารมณ์หรือมีการเน้นย้ำจะเห็นความต่าง ใช้ตรวจประโยคสำเร็จรูปก็เพียงพอ แต่ถ้าใช้แค่อันนี้เป็นต้นแบบไปเรื่อย ๆ วิธีพูดของเราอาจเอนไปทางเครื่องได้

อ่านสัญลักษณ์การออกเสียงไม่ออกก็เริ่มได้

เปิดพจนานุกรมแล้วอ่านสัญลักษณ์ไม่ออก สุดท้ายเลยเปิดพจนานุกรมแล้วอ่านสัญลักษณ์ไม่ออก สุดท้ายเลยจำคำอ่านที่เขียนด้วยอักษรไทยแทน เป็นทางตันที่พบได้บ่อย แต่ไม่จำเป็นต้องจำสัญลักษณ์ให้ครบก่อนถึงจะเริ่มได้ เสียงที่แต่ละคนมีปัญหาค่อนข้างตายตัว และส่วนใหญ่มีอยู่ไม่กี่เสียงที่เขียนด้วยอักษรไทยแทน เป็นทางตันที่พบได้บ่อย แต่ไม่จำเป็นต้องจำสัญลักษณ์ให้ครบก่อนถึงจะเริ่มได้ เสียงที่แต่ละคนมีปัญหาค่อนข้างตายตัว และส่วนใหญ่มีอยู่ไม่กี่เสียง

ให้ดูเฉพาะตัวอักษรที่ใช้เขียนคำจริง ๆ ควบคู่ไปกับเสียง ทำแบบนี้ซ้ำ ๆ แล้วจะอ่านออก โดยไล่จากสัญลักษณ์ที่เจอบ่อยไปก่อน สัญลักษณ์ของสระมีหลายชนิดและจำยากในตอนแรก เริ่มจากพยัญชนะกับเครื่องหมายบอกการลงเสียงหนักจะไปได้เร็วกว่า เครื่องหมายบอกการลงเสียงหนักอ่านง่ายที่สุดในบรรดาสัญลักษณ์ แถมยังส่งผลโดยตรงกับการที่อีกฝ่ายจะเข้าใจหรือไม่

การเขียนคำอ่านภาษาอังกฤษด้วยอักษรไทย ใช้เป็นทางเข้าก็สะดวกดี แต่ถ้าหยุดอยู่ตรงนั้นจะลำบาก เพราะพอเขียนด้วยอักษรไทย เสียงอังกฤษที่ไม่มีในภาษาไทยจะถูกแทนด้วยเสียงไทย แถมยังมีวรรณยุกต์ติดเข้าไปตั้งแต่ตอนที่เขียน แล้วเสียงที่แทนไปนั้นก็ติดตัวในฐานะเสียงของคำนั้น ในหัวของเจ้าตัวคือออกเสียงถูกแล้ว จึงไม่มีทางรู้ตัวจนกว่าจะมีคนทัก

จะตรวจด้วยสำเนียงอังกฤษหรือสำเนียงอเมริกัน

อันไหนก็ได้ แต่ตัดสินใจก่อนแล้วค่อยเปิดจะสบายกว่า พจนานุกรมวางทั้งสองฝั่งให้เรียงคู่กัน จึงฟังเทียบแล้วตั้งเกณฑ์ของตัวเองได้ ถ้าจำแบบปนกัน คำเดียวกันจะถูกพูดด้วยเสียงต่างกันไปในแต่ละวัน แล้วสุดท้ายเจ้าตัวก็จะไม่รู้ว่าอันไหนถูกกันแน่

เกณฑ์ในการเลือกคือคู่สนทนาที่คุยด้วยบ่อยที่สุด เกณฑ์ในการเลือกคือคู่สนทนาที่คุยด้วยบ่อยที่สุด ถ้าคู่ค้าในงานเป็นคนอเมริกันก็ใช้สำเนียงอเมริกัน ถ้าคู่ค้าเป็นคนอังกฤษหรืออยู่ในยุโรปเยอะก็ใช้สำเนียงอังกฤษ ถ้าตัดสินใจไม่ได้ ให้เลือกฝั่งที่ตำราและข้อสอบใช้กัน เพราะจะหาวัตถุดิบได้ง่ายกว่าก็สำเนียงอเมริกัน ถ้าอังกฤษหรือยุโรปเยอะก็สำเนียงอังกฤษ ถ้าตัดสินใจไม่ได้ อิงไปทางฝั่งที่ตำราและข้อสอบใช้กันจะหาวัตถุดิบได้ง่ายกว่า

อนึ่ง เลือกอันไหนก็สื่อได้ทั้งนั้น คนที่ใช้ภาษาอังกฤษส่วนใหญ่ไม่ใช่เจ้าของภาษา จึงไม่ใช่ว่าต้องอิงไปทางใดทางหนึ่งแล้วถึงจะสื่อกันได้ ที่ต้องตัดสินใจก็เพื่อไม่ให้ตัวเองสับสนเท่านั้น

ฟังแล้วเข้าใจ กับ พูดได้ เป็นคนละเรื่องกัน

เครื่องมือที่ว่ามาทั้งหมดมีไว้เครื่องมือทั้งหมดที่กล่าวมานี้มีไว้เพื่อช่วยให้เราได้ยินเสียงที่ถูกต้อง แต่หลังจากนั้น เรายังต้องเผชิญกับอีกปัญหาหนึ่ง นั่นคือเราสามารถออกเสียงนั้นได้หรือไม่ และเป็นเรื่องยากที่เราจะแยกแยะปัญหาสองเรื่องนี้ได้ด้วยตัวเอง หลังจากได้มาแล้ว เรื่องที่ว่าเราออกเสียงนั้นได้หรือไม่ยังคงค้างอยู่เป็นอีกปัญหาหนึ่ง และสองเรื่องนี้เป็นเรื่องที่ตัวเราเองแยกออกได้ยาก

ในงานวิจัยด้านการรับภาษาที่สอง ถือกันว่าจังหวะที่ผู้เรียนรู้ตัวถึงความต่างระหว่างวิธีพูดของตนกับวิธีพูดที่ถูก คือประตูทางเข้าของการรับรูปนั้นเข้าไป พูดอีกอย่างคือเสียงที่ฟังผ่านไปโดยไม่รู้ตัวจะไม่เข้าไป แค่เปิดเสียงต้นแบบแล้วคิดว่าเข้าใจแล้ว ปากของเราก็ยังไม่ขยับต่างไปจากเดิม

ตรงนี้คือขีดจำกัดของเครื่องมือที่ใช้ตรวจ มันเปิดเสียงที่ถูกให้ฟังได้ แต่ไม่มีกลไกที่ทำให้เราหันความสนใจไปที่ความต่างจากเสียงที่เรากำลังออกอยู่ การจะรู้ตัวถึงความต่างได้ เสียงของเราต้องอยู่ตรงนั้นด้วย ไม่อัดไว้แล้วย้อนกลับมาฟัง ก็ต้องใช้เครื่องมือที่คืนความต่างกลับมาให้ อย่างใดอย่างหนึ่ง

ที่ยุ่งยากคือวิธีพูดที่แข็งตัวไปแล้ว คำที่พูดด้วยเสียงเดิมมาหลายปี สิ่งที่แก้ไขได้ยากคือรูปแบบการพูดที่ฝังแน่นแล้ว เมื่อผู้เรียนออกเสียงคำเดิมแบบเดิมมาหลายปี เพียงแค่ฟังเสียงที่ถูกต้องก็ไม่อาจแก้ไขการออกเสียงนั้นได้ ในตัวผู้เรียนจะก่อตัวเป็นระบบเฉพาะที่ไม่ตรงกับทั้งภาษาเป้าหมายและภาษาแม่ และระบบส่วนหนึ่งจะยังคงอยู่โดยไม่เข้าใกล้รูปแบบของภาษาเป้าหมาย แม้จะเรียนต่อไปก็ตาม ประเด็นนี้มีการถกเถียงกันมานานกว่าครึ่งศตวรรษแล้ว ในตัวผู้เรียนมีระบบเฉพาะที่ไม่เหมือนทั้งภาษาเป้าหมายและภาษาแม่ก่อตัวขึ้น และส่วนหนึ่งของระบบนั้นจะคงอยู่โดยไม่ขยับเข้าใกล้รูปของภาษาเป้าหมาย แม้จะเรียนต่อไปก็ตาม เรื่องนี้ถูกถกกันมาตั้งแต่ครึ่งศตวรรษก่อน

และการจะลอกของที่แข็งตัวออก ชนิดของการเข้าไปกระตุ้นมีผล งานวิเคราะห์ที่รวบรวมการแก้ไขในห้องเรียนรายงานว่า การชี้ให้เห็นชัด ๆ ว่าอะไรต่างอย่างไร ได้ผลมากกว่าการพูดรูปที่ถูกให้ฟัง ด้วยเหตุนี้ การเปิดเสียงต้นแบบให้ฟังเพียงอย่างเดียวจึงไม่เพียงพอ

สรุปคือ เครื่องมือที่ใช้ตรวจ กับเครื่องมือที่เอาเสียงของเราไปเทียบ ทำคนละหน้าที่กัน อย่างแรกคืนเสียงที่ถูก อย่างหลังคืนความต่างจากเสียงของเรา ถ้าอยากแก้การออกเสียงก็ต้องมีทั้งสองอย่าง อย่างหลังโดยทั่วไปเรียกกันว่าเครื่องมือที่ให้คะแนน และวางอยู่คนละชั้นกับเครื่องมือที่ใช้ตรวจ

เปิดจากช่องค้นหาได้เลย

ไม่ต้องเปิดเครื่องมือที่ว่ามาก็ได้ แค่พิมพ์ชื่อคำกับคำว่าคำอ่านลงในช่องค้นหา เสียงก็ดังขึ้นมาแล้ว เร็วกว่าเปิดพจนานุกรม และไม่ต้องสมัครสมาชิก ถ้าแค่ตรวจเสียงของคำเดียว เท่านี้ก็พอ

แต่ฟังก์ชันอีกตัวหนึ่ง คือตัวที่ให้ระบบค้นหาฟังเสียงของเราแล้วให้คะแนน ยังใช้ในไทยไม่ได้ ทาง Google ระบุเองว่าเป็นการทดลองแบบจำกัด เปิดเฉพาะบางประเทศและเฉพาะบางคู่ภาษา ซึ่งไม่มีประเทศไทยและไม่มีคู่ภาษาไทยกับอังกฤษอยู่ในนั้น ของที่ใช้ได้จากตรงนี้จึงมีแค่เสียงอ่านของคำ กับการพูดใส่บริการแปลภาษาแล้วดูว่ามันถอดออกมาเป็นคำอะไร ถ้าอยากให้มีอะไรมาวัดเสียงของเรา ต้องใช้เครื่องมือที่ให้คะแนนซึ่งอยู่คนละชั้นกัน

หลังตรวจแล้วต้องทำอะไรต่อ

พอตรวจเสียงเสร็จ ออกเสียงดัง ๆ ตรงนั้นสัก 3 ครั้ง จะเหลือติดตัวได้ง่ายขึ้น ถ้าฟังเงียบ ๆ แล้วผ่านไป ครั้งหน้าที่เจอคำเดิมก็ต้องกลับมาเปิดอีก การออกเสียงดัง ๆ ทำให้บางทีรู้ตัวตรงนั้นเลยว่าต่างจากเสียงที่ตัวเองคิดไว้

คำที่ตรวจแล้วให้จดไว้ แล้วเว้นสักสองสามวันค่อยกลับมาดูอีกครั้ง การแบ่งเป็นช่วงสั้น ๆ แล้วเว้นระยะกลับมาหลายครั้ง ช่วยให้จำได้ติดตัวมากกว่าการกันเวลายาวไว้ทีเดียว ครั้งละ 5 นาทีก็ได้

และเสียงที่ตรวจมาในระดับคำ พอเอาเข้าไปอยู่ในประโยคก็พังได้ง่าย ถ้าเป็นกรณีที่พูดเป็นคำได้แต่พอเป็นประโยคแล้วพูดไม่ได้ สาเหตุไม่ได้อยู่ที่ตัวเสียง แต่อยู่ที่วิธีเชื่อมหรือจังหวะมากกว่า พอมาถึงตรงนั้นแล้ว ก็ถึงเวลาย้ายจากเครื่องมือที่เปิดทีละคำ ไปหาเครื่องมือที่ดูในหน่วยของประโยคและบทสนทนา

เปิดเสียงแล้วแต่ฟังไม่ออก

เปิดถูกที่แล้ว แต่เสียงสำคัญกลับฟังไม่ค่อยออก เรื่องนี้มักไม่ใช่ปัญหาของเครื่องมือ แต่เกิดขึ้นทางฝั่งการเล่นเสียง สิ่งแรกที่ควรสงสัยคือลำโพงของเครื่อง ลำโพงในตัวของโน้ตบุ๊กและมือถือให้เสียงต่ำและเสียงสูงได้ไม่ดี ความต่างเล็ก ๆ ของพยัญชนะจึงถูกกลบได้ง่าย เสียงที่ต่างกันน้อยอยู่แล้วอย่าง s กับ th หรือ f กับ th ยิ่งได้รับผล ★เครื่องไหนกลบไปมากเท่าไรนั้นยังไม่ได้วัด จึงไม่เขียนว่าฟังแยกไม่ได้ การเปลี่ยนไปใช้หูฟังแล้วฟังคำเดิมอีกครั้ง เป็นวิธีที่เร็วที่สุดในการแยกว่าเป็นเพราะเครื่องมือหรือเพราะการเล่นเสียง

ต่อมาคือความเร็ว เสียงอัดของเจ้าของภาษาไม่ได้ถูกลดความเร็วลงเพื่อผู้เรียน ฟังรอบเดียวแล้วไม่ออกจึงเป็นเรื่องปกติ ถ้าเป็นเครื่องมือที่ลดความเร็วได้ก็ลดลงแล้วฟัง ถ้าลดไม่ได้ก็ฟังซ้ำที่จุดเดิมหลาย ๆ รอบ ในเครื่องมือประเภทที่ค้นมาจากวิดีโอ ถ้าฟังว่าช่วง 1 วินาทีก่อนและหลังคำนั้นเกิดอะไรขึ้น จะเริ่มเห็นเสียงที่เชื่อมกันจนหายไป

ถ้ายังไม่เข้าใจอีก ให้ดูสัญลักษณ์การออกเสียง เสียงที่หูแยกไม่ออก ถ้าสัญลักษณ์ต่างกันก็รู้ได้ว่าเป็นคนละเสียง พอใช้สัญลักษณ์เป็นเบาะแสแล้วฟังอีกครั้ง บางทีวิธีที่ได้ยินก็เปลี่ยนไป ถ้าสลับลำดับกัน คือฟังก่อนแล้วค่อยดูสัญลักษณ์ คือฟังก่อนแล้วค่อยดูสัญลักษณ์ เราจะอ่านสัญลักษณ์ไปตามที่หูได้ยินไปแล้ว ดูสัญลักษณ์ก่อนจึงแน่นอนกว่า

เพิ่มจำนวนคำที่อ่านได้เพิ่มจำนวนคำศัพท์ที่อ่านได้โดยไม่ต้องเปิดพจนานุกรม

มีคนพูดกันบ่อยว่าความสัมพันธ์ระหว่างตัวสะกดกับเสียงในภาษาอังกฤษไม่มีกฎ มีคนพูดกันบ่อยว่าความสัมพันธ์ระหว่างตัวสะกดกับเสียงในภาษาอังกฤษไม่มีกฎ แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีกฎอยู่เลย คำจำนวนมากอ่านได้ตามกฎ ยิ่งคำที่อ่านได้ตามกฎเพิ่มขึ้น จำนวนครั้งที่ต้องเปิดก็ลดลง แล้วเอาเวลาตรงนั้นไปใช้กับคำที่จำเป็นจริง ๆ ได้ คำจำนวนมากอ่านได้ตามกฎ ยิ่งคำที่อ่านได้ตามกฎเพิ่มขึ้น จำนวนครั้งที่ต้องเปิดก็ลดลง แล้วเอาเวลาตรงนั้นไปใช้กับคำที่จำเป็นจริง ๆ ได้

ที่ได้ผลเร็วคือรูปท้ายคำ คำที่ลงท้ายด้วย -tion อ่านเหมือนกันหมดเป็นชุด ส่วน -ed ที่เป็นรูปอดีตถูกกำหนดเป็น 3 แบบตามเสียงที่อยู่ข้างหน้า และพยัญชนะ c เมื่ออยู่หน้า e i y จะกลายเป็นเสียง s ความสัมพันธ์แบบนี้มีจำนวนจำกัด พอจำได้แล้วคำที่ต้องเปิดจะลดลงเป็นก้อน

แต่ต่อให้จำกฎได้ จำนวนครั้งที่ต้องเปิดก็ไม่เป็นศูนย์ เพราะข้อยกเว้นกระจุกอยู่ที่คำที่ใช้บ่อย และยิ่งคำสั้นยิ่งมีข้อยกเว้นเยอะ เหตุผลคือคำที่โผล่บ่อยในชีวิตประจำวันถูกใช้มานานกว่า ตัวสะกดจึงยังคงรูปเก่าไว้ คำที่เราคิดว่าอ่านได้ตามกฎแล้วนั่นแหละ ที่ควรค่าแก่การเปิดตรวจสักครั้ง

กำหนดที่เก็บเสียงที่ตรวจแล้วไว้ที่เดียว

ถ้าเปิดคำมาแล้วใช้ตรงนั้นแล้วจบไป ครั้งหน้าที่เจอคำเดิมก็ต้องกลับมาเปิดอีก เอาเข้าจริงคำที่ต้องเปิดซ้ำก็ค่อนข้างตายตัว และส่วนใหญ่เป็นการเปิดคำเดิมซ้ำแล้วซ้ำอีก

ที่เก็บให้กำหนดไว้ที่เดียว จะเป็นแอปสมุดคำศัพท์ สมุดกระดาษ หรือแอปจดบันทึกก็ได้ สิ่งสำคัญไม่ใช่ชนิด แต่คือการไม่กระจายออกไป ถ้าแยกเป็นสองที่ขึ้นไป จะต้องเริ่มจากการหาว่าเขียนไว้ที่ไหน แล้วสุดท้ายก็จะเลิกเขียนไปเอง

วิธีเขียนมีเคล็ดลับอยู่ ตัวสะกดไม่ได้บอกเสียงทั้งหมด เขียนแค่ตัวสะกดไว้ ครั้งหน้าที่กลับมาดูก็นึกเสียงไม่ออก ให้เขียนไว้ด้วยว่าติดตรงไหน ตำแหน่งที่ต้องอ่านหนักผิดไปหรือเปล่า คุณภาพของสระต่างไปหรือไม่ หรือแต่แรกก็ไม่รู้วิธีอ่านเลย มีข้อความสั้น ๆ แค่บรรทัดเดียวนี้ เวลากลับมาดูก็จะรู้ว่าต้องตรวจอะไร

สรุป — สรุป: แยกตามชนิดของคำและดูว่าควรใช้ที่ไหน

• คำที่มีอยู่ในพจนานุกรม → Cambridge Dictionary (ได้ทั้งสัญลักษณ์การออกเสียงและเสียงของทั้งสองสำเนียงพร้อมกัน)
• ชื่อคน ชื่อสถานที่ ชื่อสินค้า → Forvo (เสียงอัดของคนจริง ๆ เห็นได้ว่าคำเดียวกันแต่ละคนก็ต่างกัน)
• ความหนักและการเชื่อมเสียงในประโยค → YouGlish (ค้นจากวิดีโอจริงมาเรียงให้ฟัง)
• ข้อความยาว ๆ หรือวัตถุดิบของตัวเอง → NaturalReader (อ่านออกเสียงข้อความที่ใส่เข้าไปเพื่อสร้างเสียงต้นแบบ)
• การดูคร่าว ๆ ว่าสื่อหรือไม่ → Google แปลภาษา (ดูว่าเสียงที่พูดเข้าไปถูกถอดออกมาเป็นคำอะไร ไม่ให้คะแนน)
• เสียงของเราตรงหรือไม่ → เครื่องมือที่ว่ามาบอกไม่ได้ ต้องมีเครื่องมือที่คืนความต่างกลับมาอีกตัวหนึ่ง

สิ่งที่ควรจำไว้

• ที่ที่จะเปิดไม่ได้ขึ้นกับความชอบ แต่ถูกกำหนดด้วยชนิดของคำที่อยากตรวจ
• คำที่ไม่มีในพจนานุกรม (ชื่อคน ชื่อสถานที่ ชื่อสินค้า) ต่อให้เปิดพจนานุกรมเท่าไรก็ไม่ออกมา
• ไม่ต้องจำสัญลักษณ์ให้ครบ ดูเฉพาะสัญลักษณ์ของคำที่เปิดจริงควบคู่ไปกับเสียง
• เริ่มจากพยัญชนะกับเครื่องหมายบอกการลงเสียงหนักจะไปได้เร็ว การลงเสียงหนักส่งผลโดยตรงกับการที่อีกฝ่ายจะเข้าใจหรือไม่
• YouGlish อย่าตัดสินจากอันแรก ให้ฟังสัก 3 ถึง 5 อันแล้วดึงจุดร่วมออกมา
• คำอ่านที่เขียนด้วยอักษรไทยใช้เป็นทางเข้าก็สะดวก แต่ถ้าหยุดอยู่ตรงนั้น เสียงที่ถูกแทนพร้อมวรรณยุกต์จะติดตัวไปเลย
• จะเอาสำเนียงอังกฤษหรืออเมริกัน ให้ตัดสินใจก่อนแล้วค่อยเปิด ถ้าปนกันเจ้าตัวก็จะไม่รู้ว่าอันไหนถูก
• การตรวจจบแค่ตรงที่ได้เสียงที่ถูกมา ความต่างจากเสียงของเราจะไม่ถูกคืนกลับมา
• วิธีพูดที่แข็งตัวไปแล้ว ฟังเสียงที่ถูกอย่างเดียวไม่กลับคืน
• คำที่ตรวจแล้วให้ออกเสียงดัง ๆ ตรงนั้น 3 ครั้ง แล้วเว้นสักสองสามวันค่อยกลับมาดู